WEEKENDER VOICE｜25.07.06

“ห้องที่มีอเมริกาอยู่”

ถ้ามีคนถามว่า “อะไรทำให้หลงใหลอเมริกา”

ผมมักจะเผลอคิดอยู่เสมอ

ไม่ใช่หนัง ไม่ใช่ดนตรี และไม่ใช่นิตยสาร

มันมีอยู่จริงใน “ห้อง” ที่อยู่ใกล้ตัวกว่านั้นมาก

เขตอิตะบาชิ โตเกียว

ห้องหนึ่งในบ้านปู่ย่าตายาย หรือพูดให้ถูกคือห้องของลุงที่เป็นนักศึกษา

ตอนเพิ่งขึ้นชั้นประถม ผมคอยหาโอกาสที่ลุงไม่อยู่

ผมคลุกคลีอยู่ในห้องนั้น

บนเพดานมีภาพสาวพินอัพของ PLAYBOY

บนผนังมีโปสเตอร์ของ Led Zeppelin

ข้างกันนั้นมี Pink Lady

เมื่อกวาดสายตามองต่อไป

หญิงสาวผมบลอนด์หยิกเป็นลอนเต็มผนัง

จะเป็นชุดไฮเลก หรือแทบเปลือยเปล่า

มีโปสเตอร์มากมายที่ทำให้รู้สึกฮึกเหิม

ที่มุมห้อง

กีตาร์ Gibson ของ Jimmy Page กับสเกตบอร์ด Z-FLEX

และกลิ่นหอมหวานแบบทรอปิคัล

บรรดากระดานโต้คลื่นที่ทาด้วยแว็กซ์ส่งกลิ่นหอม

ผมที่ยังไม่รู้อะไรเลย เรียนรู้เรื่อง “อเมริกา” ในห้องนั้น

นิตยสาร แผ่นเสียง และหนัง

ในภาพตัดแปะจะต้องมีผู้หญิงในชุดว่ายน้ำหรือชุดชั้นใน

ผมนั่งอยู่เบาะข้างคนขับของรถอเมริกัน

ทิวทัศน์ที่เห็นในหนังกับภาพถ่ายในห้อง

มันเชื่อมโยงกันอยู่ที่ไหนสักแห่ง

ผมไม่เข้าใจภาษาอังกฤษ แต่สัมผัสได้ถึงเนื้อแท้ของบรรยากาศที่ลอยอยู่ตรงนั้น

ผมสัมผัสได้อย่างแน่นอน

กลิ่น แสง สี การจัดวาง และดนตรี

ในตัวผม ในรูปของ “ความรู้สึก” ที่ทุกอย่างผสมปนเปกัน

ค่อยๆ ซึมซับเข้าไป

คือยุค 70 ที่ผมไม่ได้สัมผัสในช่วงเวลานั้นจริงๆ

แต่ทุกสิ่งที่อยู่ในห้องนั้น

ยังคงฉายชัดขึ้นมาในความทรงจำแม้กระทั่งตอนนี้

วิธีติดโปสเตอร์และสีสันที่ซ้อนทับกัน

ผิวสัมผัสของแผ่นเสียง สเกตบอร์ด และกีตาร์

กลิ่นฝุ่นอับที่ผสมกับกลิ่นหอมหวานชวนละลาย

ตอนนั้นไม่รู้ตัว แต่ตอนนี้เข้าใจแล้ว

นั่นแหละคือวัฒนธรรม

วัฒนธรรมไม่ได้อยู่ที่ “ความหมาย” เสมอไป

และซึมซับเข้าไปในตัวในรูปของ “ความรู้สึก”

“สิ่งที่ผมอยากสร้าง” เชื่อมโยงกับบรรดาสิ่งของที่อยู่ในห้องนั้น

มันเชื่อมโยงกันอย่างแน่นอน

“ตัวเองหลงใหลอะไรอยู่”

เป็นสิ่งที่มารู้ตัวเอาภายหลัง

สิ่งที่อยู่ในห้องนั้นไม่ใช่นิตยสารหรือกีตาร์

 บางทีมันอาจเป็น “อิสรภาพ”

หลายสิบปีนับจากวันนั้น

บรรยากาศแบบนั้นยังคงมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอนในงานออกแบบเสื้อผ้าของผม

 “แรงขับที่หลอมรวมทั้งความบริสุทธิ์และความแปดเปื้อนในทิวทัศน์ของอเมริกา”

จนถึงตอนนี้ก็ยังคงไหลเวียนอยู่ในตัวผม